Huntington Hastalığı

Huntington hastalığı, genetik geçişli ve ilerleyici seyreden ciddi bir nörolojik hastalıktır. Beyindeki sinir hücrelerinin zamanla hasar görmesine neden olan bu hastalık; hareket bozuklukları, bilişsel gerileme ve psikiyatrik belirtilerle kendini gösterir. Çoğunlukla orta yaşlarda ortaya çıkan Huntington hastalığı, hem hastanın hem de ailesinin yaşamını derinden etkileyen kompleks bir klinik tablo oluşturur. Bu yazıda; Huntington hastalığının nedenlerini, belirtilerini, genetik yapısını, tanı sürecini ve güncel tedavi yaklaşımlarını bilimsel veriler ışığında detaylı şekilde ele almaktayım.

Huntington Hastalığı Nedir?

Huntington hastalığı, merkezi sinir sistemini geri döndürülemez bir biçimde etkileyen, ilerleyici (progresif), genetik kökenli ve otozomal dominant geçiş gösteren ölümcül bir nörodejeneratif sendromdur. Tıp literatürüne ilk olarak 1872 yılında, Amerikalı hekim

George Huntington tarafından “On Chorea” başlıklı detaylı ve referanssız bir makale ile sunulan bu hastalık, beyindeki belirli nöron popülasyonlarının seçici olarak dejenere olmasıyla karakterize edilmektedir.

Hastalığın temel patolojik hedefi, bazal gangliyonlar içerisinde yer alan striatum bölgesindeki orta dikenli nöronların (medium spiny neurons) ilerleyici yıkımıdır. Hastalık klinik olarak sadece istemsiz kas hareketleriyle sınırlı kalmayıp, aynı zamanda yıkıcı bilişsel gerileme ve şiddetli psikiyatrik semptomların bir kombinasyonu ile kendini göstermektedir. Tarihsel süreçte hastalığın en belirgin semptomu olan kontrolsüz dans benzeri hareketler nedeniyle “Huntington koresi” (chorea) olarak adlandırılmış olsa da, hastalığın kognitif ve psikiyatrik boyutlarının motor bulgular kadar, hatta bazen onlardan daha belirgin olması sebebiyle günümüzde modern nörolojide “Huntington hastalığı” (HH) terminolojisi kullanılmaktadır.

Hastalığın seyri ölümcüldür; ancak ölümler doğrudan nöronal kaybın bir sonucu olmaktan ziyade, hastalığın ileri evrelerinde ortaya çıkan sekonder komplikasyonlara bağlıdır. İleri evrelerde hastaların yutma reflekslerinin bozulması (disfaji) ve hareket yeteneklerini tamamen kaybetmeleri sonucunda yatağa bağımlı hale gelmeleri, yutulması gereken gıdaların veya sekresyonların yanlışlıkla solunum yollarına kaçmasına neden olmaktadır. Bu durum, hastaların en sık ölüm nedeni olarak kayıtlara geçen aspirasyon pnömonisi gibi şiddetli akciğer enfeksiyonlarına yol açmaktadır. Hastalığın ilerleyici doğası ve günümüzde kesin bir kürünün bulunmaması, bu patolojiyi nöroloji ve genetik bilimlerinin en acil çözüm bekleyen sorunlarından biri haline getirmektedir.

Huntington Hastalığı Belirtileri

Huntington hastalığının klinik tablosu motor, bilişsel (kognitif) ve psikiyatrik olmak üzere üç ana eksende ortaya çıkan, son derece geniş ve hastadan hastaya değişkenlik gösteren bir semptom yelpazesinden oluşur. Bu belirtilerin ortaya çıkış sırası, şiddeti ve ilerleme hızı bireysel farklılıklar barındırsa da, hastalığın doğal seyri belirli bir örüntü izler.

Motor belirtiler, hastalığın en görünür yüzüdür ve genellikle “kore” adı verilen istemsiz, dansımsı, kontrol edilemeyen ani kas hareketleri ile başlar. Kore, başlangıçta parmak uçlarında veya yüzde hafif seğirmeler şeklinde ortaya çıkarken, zamanla tüm ekstremiteleri, gövdeyi ve dili etkileyen şiddetli savrulmalara dönüşür. Hastalığın ilerleyen evrelerinde koreik hareketler yerini daha rijit, kasılmış ve yavaş hareketlere (bradikinezi, kas rijiditesi ve distoni) bırakmaktadır. Bununla birlikte, ince motor becerilerde kayıp, yürüme ve denge bozuklukları, anormal göz hareketleri ve konuşma güçlüğü (dizartri) klinik tabloyu ağırlaştıran diğer motor disfonksiyonlardır.

Bilişsel gerileme, motor semptomlarla eş zamanlı veya onlardan önce başlayabilen, hastanın yaşam kalitesini derinden sarsan bir diğer temel unsurdur. Zihinsel yavaşlama, yeni bilgileri öğrenme ve işleme zorluğu, problem çözme becerilerinde bozulma, organizasyon ve planlama yetilerinde azalma hastalığın erken dönem kognitif bulgularıdır. Yürütücü fonksiyonlardaki bu yıkım, zamanla tam bir demans tablosuna evrilerek hastanın bağımsız karar alma mekanizmasını tamamen ortadan kaldırır.

Psikiyatrik ve davranışsal bulgular ise sıklıkla hastalığın motor tanısı konulmadan yıllar önce ilk sinyallerini verir. Hastalarda aşırı sinirlilik (irritabilite), apati, dürtüsellik, şiddetli depresyon, duygu durum dalgalanmaları ve sosyal inhibisyon kaybı son derece yaygındır. Nadiren psikoz ve obsesif-kompulsif davranışlar da görülebilir. Hastalığın getirdiği psikolojik yük ve beynin frontal lob bağlantılarındaki disfonksiyon, özkıyım (intihar) düşünceleri ve girişimleri riskini belirgin şekilde artırmaktadır.

Hastalığın progresyonunu ve hastanın fonksiyonel bağımsızlık düzeyini standart bir çerçevede değerlendirmek amacıyla nöroloji kliniklerinde “Toplam Fonksiyonel Kapasite” (Total Functional Capacity – TFC) skoruna dayanan Shoulson-Fahn Evreleme Sistemi kullanılmaktadır. Bu sistem, hastalığın doğal seyrini beş ana evreye ayırarak klinik karar verme süreçlerine rehberlik eder:

Huntington Hastalığı Kimlerde Görülür?

Huntington hastalığının epidemiyolojik dağılımı coğrafi bölgelere ve popülasyonların genetik geçmişlerine göre belirgin farklılıklar içermektedir. Kuzey Amerika ve Avrupa popülasyonlarında hastalığın prevalansı her 100.000 kişide 3 ila 10 arasında değişirken, Asya ve Afrika toplumlarında bu oran çok daha düşüktür. Hastalığın başlangıç yaşı büyük bir çoğunlukla 35 ile 44 yaşları, bazı kohort çalışmalarına göre ise 35 ile 55 yaşları arasına denk gelmektedir. Hastalığın bu orta yaş grubunda ortaya çıkması, hastaların genellikle üreme çağını geçmiş olmaları ve mutant geni taşıdıklarından habersiz bir şekilde kendi çocuklarına aktarmış olmaları gibi kritik bir nesiller arası geçiş sorununa yol açmaktadır.

Bununla birlikte, vakaların yaklaşık %5 ila %10’unda hastalık semptomları 20 yaşından önce, hatta çocukluk veya ergenlik döneminde ortaya çıkmaktadır. Bu duruma Jüvenil Huntington Hastalığı (JHH) adı verilir. Jüvenil form, yetişkin başlangıçlı formdan belirgin klinik farklılıklar gösterir. Yetişkinlerde en karakteristik bulgu olan kore (istemsiz hareketler), çocuk ve gençlerde oldukça nadir görülür. Bunun yerine JHH hastaları; şiddetli kas sertliği (rijidite), bacaklarda kasılma, hareketlerde yavaşlama (hipokinetik-rijit sendrom) ve belirgin sakarlık sergilerler. Epileptik nöbetler yetişkin Huntington hastalarında çok nadirken, jüvenil formda oldukça yaygın bir başlangıç bulgusudur. Ayrıca, JHH formunda kognitif ve psikiyatrik yıkım çok daha hızlı ilerler; okul başarısında ani düşüş, öğrenme yetisinin kaybı ve konuşma fonksiyonlarında hızlı bozulma hastalığın ilk işaretleri olarak karşımıza çıkar.

Huntington Hastalığının Hvreleri

Huntington hastalığı, ilerleyici bir nörolojik hastalık olduğu için belirtiler zamanla artar ve genellikle üç temel aşamada incelenir. Bu süreçte hem motor belirtiler, hem bilişsel bozulma hem de psikiyatrik belirtiler giderek daha belirgin hale gelir. İlk aşamada hafif unutkanlık, duygu durum değişimleri ve küçük istemsiz hareketler görülürken; hastalık ilerledikçe denge kaybı, konuşma zorlukları ve koordinasyon bozukluğu artar. Orta evrede bireyin günlük yaşamı etkilenmeye başlar ve istemsiz hareketler (kore) daha belirgin hale gelir. Son aşamada ise kişi çoğu işlevini kaybederek tamamen bakıma bağımlı hale gelir. Bu evreler, hastalığın seyrini anlamak ve uygun bakım planını oluşturmak açısından oldukça önemlidir. Özellikle genetik hastalık, sinir hücreleri hasarı ve ilerleyici beyin hastalığı gibi kavramlar Huntington’ın temelini açıklar ve hastalığın neden bu şekilde ilerlediğini anlamaya yardımcı olur.

Erken Evre (Başlangıç Dönemi)

Bu evrede belirtiler genellikle hafif olduğu için fark edilmesi zor olabilir. Kişide unutkanlık, dikkat dağınıklığı ve hafif duygu durum değişimleri görülür. Aynı zamanda küçük kas hareketleri, denge sorunları ve koordinasyon bozuklukları başlayabilir. Günlük yaşam büyük ölçüde devam eder ancak iş performansında düşüş fark edilebilir.

Orta Evre (İlerlemiş Dönem)

Hastalık bu aşamada daha belirgin hale gelir. İstemsiz hareketler (kore) artar, konuşma ve yutma zorlaşır. Kişinin karar verme yetisi ve hafızası zayıflar. Günlük işleri yapmak zorlaşır ve birey kısmen başkalarına bağımlı hale gelir. Psikolojik belirtiler de bu dönemde daha yoğun yaşanır.

İleri Evre (Geç Dönem)

Bu son aşamada kişi büyük ölçüde hareket yetisini kaybeder. Konuşma güçlüğü, yutma problemleri ve ciddi zihinsel gerileme görülür. Birey tamamen bakıma muhtaç hale gelir ve genellikle yatak bağımlılığı gelişir. Enfeksiyon gibi komplikasyon riski de artar.

Huntington Hastalığı Nedenleri

Huntington hastalığının moleküler ve hücresel nedenleri, tıp dünyasının en karmaşık patofizyolojik kaskadlarından birini oluşturur. Hastalığın temelinde, kromozom 4’ün kısa kolunda (4p16) lokalize olan ve normal hücresel fonksiyonlar için elzem olan huntingtin (HTT) genindeki yapısal bir anormallik yatar. Sağlıklı HTT proteini, 3144 amino asitten oluşan, yaklaşık 348 kDa ağırlığında büyük bir molekül olup; embriyonik gelişim, veziküler transport, gen transkripsiyonunun düzenlenmesi ve nöronal apoptozun (hücre ölümünün) engellenmesi gibi hayati işlevlere sahiptir.

Hastalığa neden olan genetik mutasyon, bu proteinin yapısına anormal uzunlukta bir poliglutamin (polyQ) zincirinin eklenmesiyle sonuçlanır. Bu genişleme, toksik “mutant huntingtin” (mHTT) proteininin üretilmesine yol açar. Hastalığın hücresel yıkım mekanizması, basitçe normal proteinin eksikliği (loss of function) değil, mutant proteinin nöronlar üzerinde yıkıcı yeni bir etki kazanması (toxic gain of function) teorisiyle açıklanmaktadır.

Bu mutant proteinin beynin striatum bölgesindeki nöronları dejenere etme süreci birden fazla yıkıcı yolu tetikler : Birinci olarak, yapısal olarak kusurlu ve aşırı uzun olan mHTT proteini, hücresel proteaz enzimler tarafından kesilerek daha küçük, oldukça toksik parçalara ayrılır. Bu parçacıklar, hücre çekirdeğinde ve sitoplazmada birbirlerine tutunarak çözünmeyen protein kümeleri (agregatlar) oluşturur. Bu agregasyon, hücrenin hasarlı proteinleri temizleme sistemi olan ubikuitin-proteazom yolunu bloke ederek “proteostasis” adı verilen hücresel dengeyi altüst eder. İkinci olarak, mutant huntingtin hücre çekirdeğindeki gen transkripsiyon faktörlerine bağlanarak onları hapseder (transkripsiyonel disregülasyon). Bu durum, nöronun hayatta kalması için ihtiyaç duyduğu koruyucu genlerin okunmasını engeller. Üçüncü olarak, mHTT doğrudan mitokondrilere zarar vererek mitokondriyal disfonksiyona neden olur. Enerji (ATP) üretemeyen nöronlar, reaktif oksijen türlerinin (ROS) birikimiyle oksidatif stres altında kalarak hücresel intihara sürüklenir. Son olarak, nöronlar glutamat gibi uyarıcı nörotransmitterlere karşı aşırı duyarlı hale gelir. Bu “eksitotoksisite” durumu, hücre içine ölümcül miktarda kalsiyum akışına neden olarak nöronları adeta aşırı uyarılmadan dolayı tüketir. Ayrıca mHTT, beynin destek hücreleri olan astrositlerin de fonksiyonunu bozarak beyin dokusunda kronik ve yıkıcı bir nöroinflamasyon süreci başlatır. Hastalığın şiddeti ve nöronal yıkımın boyutu, beyin omurilik sıvısında ölçülen mHTT ve nörofilament hafif zincir (CSF NfL) seviyeleri ile doğrudan korelasyon göstermektedir.

Huntington Hastalığı Genetik midir?

“Huntington hastalığı genetik midir?” sorusunun yanıtı kesin ve net bir evettir. Hastalık, otozomal dominant (baskın) bir kalıtım modeli izler. Bu genetik yapı, ebeveynlerden sadece birinin (annenin veya babanın) mutant geni taşımasının, bu genin çocuğa geçmesi ve hastalığın ortaya çıkması için yeterli olduğu anlamına gelir. Etkilenen bir ebeveynin her bir çocuğunun mutant geni miras alma olasılığı istatistiksel olarak tam %50’dir.

Genetik kusurun fiziksel temeli, HTT geninin birinci ekzonunda yer alan sitozin, adenin ve guanin (CAG) nükleotidlerinin dizilimindeki anormal genleşmedir (genişlemedir). Sağlıklı bireylerde bu CAG üçlüsü belirli bir sayıya kadar ardışık olarak tekrar ederken, Huntington hastalarında bu tekrarlar kritik patolojik sınırları aşar. Genetik testler sonucunda elde edilen CAG tekrar sayıları ve bunların klinik yansımaları şu şekilde sınıflandırılmaktadır:

Hastalığın genetik doğasında karşılaşılan en çarpıcı mekanizmalardan biri “antisipasyon” fenomenidir. Antisipasyon, hastalığın her yeni nesilde daha erken yaşta başlaması ve daha şiddetli seyretmesi durumudur. Bu durum, CAG tekrarlarının özellikle erkek üreme hücrelerinin (spermatogenez) oluşumu sırasında yüksek derecede istikrarsızlık göstermesinden kaynaklanır. Jüvenil Huntington Hastalığı (JHH) vakalarının çok büyük bir kısmında mutant genin babadan kalıtıldığı görülmekte olup, bu hastalarda CAG tekrar sayısının genellikle 60’ın, hatta 80’in üzerinde olduğu tespit edilmektedir.

Huntington Hastalığı Testi

Günümüzde Huntington hastalığının tanısı ve risk değerlendirmesi, multidisipliner bir yaklaşımla yürütülen klinik değerlendirmeler ve kesin doğrulama sağlayan moleküler genetik testlerin birleştirilmesiyle yapılmaktadır.

Tanı süreci genellikle uzman bir nörolog tarafından kapsamlı bir tıbbi ve aile öyküsünün alınmasıyla başlar. Hastanın aile ağacında benzer nörolojik bulguların olup olmadığı detaylıca sorgulanır. Ardından gerçekleştirilen fiziki muayenede; hastanın yürüme paterni, denge sorunları, refleksleri, kas tonusu ve kognitif durumu incelenir. Doktorlar beyindeki yapısal değişiklikleri, özellikle kaudat nükleus ve putamendeki spesifik atrofiyi gözlemlemek ve farklı nörolojik patolojileri dışlamak adına Manyetik Rezonans Görüntüleme (MR) veya Bilgisayarlı Tomografi (BT) gibi radyolojik görüntüleme yöntemlerine başvurabilirler. Ancak nörogörüntüleme teknikleri, elde edilen bulgular başka hastalıklara da işaret edebileceğinden, tek başlarına HH tanısı koydurmak için yeterli değildir.

Kesin tanı, koldan alınan basit bir kan örneği üzerinden çalışılan genetik tarama testi (Huntington hastalığı testi) ile doğrulanır. Laboratuvar ortamında DNA analizi yapılarak, hastanın HTT genindeki CAG tekrar sayısı milimetrik bir hassasiyetle ölçülür. Test sonucunun 36 veya daha fazla CAG tekrarı göstermesi, mevcut klinik semptomlarla birleştiğinde Huntington hastalığı teşhisinin kesin olarak konulmasını sağlar.

Semptomatik hastalara uygulanan tanısal testin yanı sıra, aile öyküsü bulunan ancak henüz hiçbir belirti göstermeyen (asemptomatik) risk altındaki bireyler için “prediktif” (öngörücü) genetik testler de mevcuttur. Ancak ömür boyu sürecek ölümcül bir hastalığın önceden bilinmesi bireyde devasa bir psikolojik yıkıma neden olabileceğinden, prediktif test süreci son derece katı uluslararası kılavuzlara bağlı olarak, genetik danışmanlık ve psikiyatrik destek seansları eşliğinde yürütülmektedir.

Huntington Hastalığı Tedavisi

Hastalığın genetik ve patofizyolojik kökenleri hücresel düzeyde büyük ölçüde aydınlatılmış olmasına rağmen, günümüz itibarıyla mutant huntingtin proteininin beyinde yarattığı nörodejenerasyonu tamamen durduran veya geri çeviren kesin bir “kür” (şifa) henüz bulunmamaktadır. Dolayısıyla mevcut “Huntington hastalığı tedavisi” paradigması, tamamen semptomatik yönetime, hastanın yaşam kalitesini artırmaya, fonksiyonel bağımsızlık süresini uzatmaya ve hem hastanın hem de ailenin karşılaştığı devasa psikososyal yükü hafifletmeye odaklanmaktadır.

Tedavi süreci tek bir hekimin çabalarından ziyade; nörologlar, psikiyatristler, fizyoterapistler, ergoterapistler, konuşma terapistleri ve uzman diyetisyenlerden oluşan geniş bir multidisipliner ekibin koordinasyonuyla yürütülmektedir. Hastalığın heterojen yapısı gereği, her hastanın semptom örüntüsü farklı olduğundan, tedavi protokolleri statik değil, hastanın hastalığın hangi evresinde olduğuna ve hangi semptomun o anki yaşam kalitesini en çok düşürdüğüne bağlı olarak dinamik bir şekilde kişiselleştirilmelidir.

Huntington Hastalığı Tedavi Yöntemleri

Huntington hastalığı tedavisi, günümüzde hastalığı tamamen ortadan kaldırmaya yönelik değil; belirtileri kontrol altına alarak hastanın yaşam kalitesini artırmaya yöneliktir. Tedavi süreci; ilaç tedavisi, fiziksel rehabilitasyon, beslenme desteği ve yeni nesil gen terapisi yaklaşımlarını içeren multidisipliner bir planlama gerektirir.

İlaç Tedavisi

Huntington hastalığında ilaç tedavisi, hastalığın nedenini ortadan kaldırmaz; ancak ortaya çıkan belirtilerin kontrol altına alınmasında önemli rol oynar. Özellikle istemsiz hareketler (kore), beyindeki kimyasal dengenin düzenlenmesine yönelik tedavilerle azaltılmaya çalışılır. Bu sayede hastaların günlük yaşam aktivitelerini daha kontrollü şekilde sürdürebilmeleri hedeflenir.

Bunun yanı sıra:

• Depresyon ve anksiyete

• Sinirlilik ve davranış değişiklikleri

• Duygu durum dalgalanmaları

gibi psikiyatrik belirtiler de tedavi planının önemli bir parçasıdır. Bu belirtilerin kontrol altına alınması, hem hastanın hem de yakınlarının yaşam kalitesini belirgin şekilde artırır. Tedavi süreci hastaya özeldir ve hastalığın evresine göre düzenli olarak yeniden planlanır.

Fizik Tedavi, Ergoterapi ve Konuşma Terapisi

Huntington hastalığında hareket kabiliyetinin korunması için fizik tedavi büyük önem taşır. Özellikle erken ve orta evrede düzenli egzersiz programları:

• Kas gücünü korur

• Dengeyi geliştirir

• Düşme riskini azaltır

Orta yoğunlukta yapılan aerobik egzersizler ve denge çalışmaları, hastalığın ilerleyiş sürecinde fonksiyonel bağımsızlığın daha uzun süre korunmasına yardımcı olur. İlerleyen dönemlerde konuşma ve yutma kaslarının etkilenmesiyle birlikte:

• Konuşma terapisi

• Yutma rehabilitasyonu

devreye girer. Bu süreç, hastanın iletişim kurabilmesini ve beslenme güvenliğini korumayı amaçlar.

Beslenme ve Yaşam Tarzı Yönetimi

Huntington hastalarında artan metabolizma ve istemsiz hareketler nedeniyle ciddi kilo kaybı görülebilir. Bu nedenle beslenme tedavisi oldukça kritik bir rol oynar. Beslenme planında genellikle:

• Yüksek kalorili ve protein açısından zengin diyet

• Az ve sık öğünler

• Sağlıklı yağ kaynakları

önerilmektedir. İleri evrelerde yutma güçlüğü geliştiğinde, aspirasyon riskini önlemek ve yeterli beslenmeyi sağlamak amacıyla tüple beslenme yöntemleri uygulanabilir.

Gen Terapisi

Huntington hastalığında en umut verici gelişmeler gen terapisi alanında yaşanmaktadır. Bu yaklaşımlar, hastalığa neden olan genetik mekanizmayı doğrudan hedef almayı amaçlar. Bu alandaki en dikkat çekici çalışmalardan biri, AMT-130 olarak bilinen deneysel gen terapisidir. Bu yöntem, beyinde hastalığa yol açan zararlı protein üretimini azaltmayı hedefler. Klinik çalışmalarda hastalık ilerlemesinin anlamlı şekilde yavaşladığını gösteren bulgular elde edilmiştir. Henüz rutin klinik kullanımda olmasa da, bu tür tedaviler gelecekte Huntington hastalığının seyrini değiştirebilecek en güçlü adaylar arasında yer almaktadır.

Huntington Hastalığını Önlemenin Yolları

 Huntingon hastalığı nasıl önlenir? Günümüz tıbbında, mutant geni taşıdığı kanıtlanmış bir bireyin ilerleyen yaşlarda hastalık semptomları geliştirmesini kesin olarak önleyecek tıbbi bir aşı veya profilaktik ilaç bulunmamaktadır. Ancak, “hastalığı önlemek” kavramı, genetik danışmanlık ve ileri üreme teknolojileri çerçevesinde, hastalığın gelecek nesillere (çocuklara) aktarılmasını sıfıra indirmek olarak değerlendirildiğinde tıp bilimi devasa bir başarıya ulaşmıştır.

Huntington hastalığı genini taşıyan veya risk altında olan bireylerin sağlıklı çocuklar dünyaya getirmesini sağlamak amacıyla başvurulan altın standart yöntem, İn Vitro Fertilizasyon (IVF – Tüp Bebek) ile kombine edilen Preimplantasyon Genetik Testtir (PGT-M).

PGT-M süreci son derece sofistike laboratuvar aşamalarını içerir: İlk olarak, laboratuvar ortamında anneden alınan yumurtalar ile babadan alınan spermler döllenerek embriyolar elde edilir. Embriyolar hücre bölünmesine bırakılarak 5. veya 6. güne, yani blastosist evresine ulaştıklarında, embriyologlar tarafından dikkatlice birkaç hücre alınarak biyopsi yapılır. Alınan bu hücreler, özel genetik laboratuvarlarında doğrudan Huntington mutasyonu (CAG tekrar uzunluğu) yönünden taranır. Test sonucunda yalnızca mutant geni taşımayan, tamamen sağlıklı olduğu genetik olarak teyit edilmiş olan embriyolar seçilerek anne rahmine transfer edilir. Bu sayede, hastalığın o ailenin soy ağacından sonsuza dek silinmesi sağlanır. Gebelik doğal yollarla elde edilmişse, 10-12. haftalarda Koryonik Villüs Örneklemesi (CVS) veya 14-20. haftalarda amniyosentez yapılarak prenatal (doğum öncesi) tanı koymak da bir diğer koruyucu medikal seçenektir.

PGT süreçlerinde karşılaşılan en karmaşık durumlardan biri ise risk altındaki bireylerin kendi hastalık durumlarını öğrenmek istememeleridir. Ebeveynlerinden biri Huntington hastası olan ancak kendisinin ileride bu hastalığa yakalanıp yakalanmayacağını bilmek istemeyen bir birey, aynı zamanda çocuklarına bu riski geçirmekten de büyük bir endişe duyar. Tıp bilimi bu etik paradoksu “Gizlilik İlkesine Dayalı PGT” (Non-Disclosure PGT) yöntemi ile çözmektedir. Bu yenilikçi yaklaşımda, laboratuvar risk altındaki ebeveynin CAG tekrar sayısını doğrudan ölçmez. Bunun yerine, “dolaylı bağlantı analizi” (indirect linkage analysis) adı verilen bir teknikle, dede veya büyükanneye ait mutant genin kromozomal işaretleyicileri takip edilir. Embriyolardan alınan biyopsilerde, sadece riskli büyük ebeveynden gelen kromozomu taşıyan embriyolar elenir, sağlıklı diğer ebeveynden gelen kromozomu taşıyanlar transfer edilir. Süreç boyunca IVF kliniği, ebeveyn adaylarına kaç embriyonun elendiği veya sağlıklı olduğu bilgisini kesinlikle vermeyerek gizliliği korur. Böylece birey, kendi genetik kaderini (hastalanıp hastalanmayacağını) öğrenmeden, çocuğunun %100 sağlıklı doğacağından emin olma hakkına sahip olur. Bu yaklaşım, modern genetiğin sadece biyolojik bir sorunu değil, aynı zamanda derin bir psikolojik ve etik açmazı nasıl başarıyla yönettiğinin en çarpıcı kanıtıdır.